…Want vanaf heden bevinden mijn schrijfsels zich op Tweelicht.

Wij zien elkander daar.

Nu, er zijn natuurlijk mensen die mijn knik niet waard zijn. Ik denk aan Filip Dewinter (ne djoef op z’n mule, en wel zo snel mogelijk!), dat zingende stekelvarken van Tokio Hotel (daar kots ik dan liever op) en myspacetrutten. Sjonge, wat heb ik een hekel aan myspacetrutten. Stel u maar eens voor. U leidt een dubbelleven op internet, meer bepaald myspace; u houdt van tijd tot tijd een camera in een diagonale hoek boven uw hoofd zodanig dat uw hele lichaam op foto zal staan, inclusief voeten die dan nog het liefst in een hoek van 30 graden naar binnen gericht zijn omdat dat oh zo cool is; u zet een hippe zonnebril op uw aandoenlijke hoofd; u kijkt zo onverschillig/sip mogelijk in de lens; u zet deze foto op uw myspacepagina, samen met vele andere op elkaar gelijkende foto’s; u leidt een leven van status gebaseerd op het aantal vrienden dat u hebt in de myspacewereld; die vrienden zetten van tijd tot tijd een bericht op uw pagina waaruit blijkt dat hun woordenschat niet verder reikt dan ‘hEy, CavAaKeuHs?’, ‘cAvA zUllEuH, me U?’, ‘JoA, cAvA…’; en uit diezelfde beperkte woordenschat blijkt dat ze aan een vreemde vorm van dyslexie leiden waardoor ze hoofdletters niet van kleine letters kunnen onderscheiden. Neen, hoe minder idioten op deze wereld, hoe liever. En dan heb ik het nog niet gehad over elfjarige meisjes die, onder hun 7 lagen make up, zich druk maken over het aantal calorieën in hun drankje. Maar da’s dan eerder de schuld van no brains à la Paris Hilton: echt iemand om naar op te kijken, hoor ik die meisjes denken. Of mensen die voortdurend zitten te klagen over andere mensen, zwijg me daar alsjeblief van!

(Misschien zou een knipoog geen oninteressant bijvoegsel zijn, daar na die laatste zin)

Speciaal voor de mensen die wat ongezonder willen leven: zakjes hoest!

“Kies 5 nummers die bij jou herinneringen oproepen, en vertel erover.”

Queens of the Stone Age – Song for the Dead

Ik neem aan dat de meeste lezers ondertussen al weten dat ik de Queens als één van mijn favoriete bands beschouw. Toen ik 15 jaar was zag ik deze kerels voor het eerst live op Rock Werchter, en dat optreden was meteen de eerste serieuze kennismaking met hun muziek (‘Robot Rock’, dixit Josh Homme, de zanger/gitarist). Iedereen kende ze van hun toenmalige single ‘No One Knows’, en ik ook.

Wat is nu zo speciaal aan Song for the Dead, vraagt u zich terecht af. Wel, dit nummer was één van de hoogtepunten van dat optreden, zoniet hét hoogtepunt. Een knallende intro, een knallende solo, een knallende outro, een onweerstaanbare groove en toch nog lekker hard… Dit lied heeft het allemaal in één handige verpakking. De titel is ook zeer toepasselijk aangezien ik met mijn tengere lijf bijna geplet werd daar vlak voor het podium in die moshpit. Dolletjes!

(Dit was een jaar eerder, in 2002, maar ook op Werchter én met Dave Grohl op drums en Mark Lanegan achter de microfoon)

Beastie Boys – Sure Shot

Hier had eigenlijk élk nummer van hun album ‘Ill Communication’ kunnen staan, maar omdat ik een keuze moet maken kies ik gewoon voor het eerste. Dit nummer (en de hele cd, en het hele oeuvre van de Beastie Boys, eerlijk gezegd) doet me denken aan een hele mooie periode uit mijn leven toen ik nog ‘jong’ was, pakweg 14-15 jaar. Meer bepaald de zomervakantie(s) van toen. Als ik nu naar de Beastie Boys luister word ik met graagte terug gekatapulteerd in de tijd, en word ik alweer verliefd op die heerlijke onzinnigheid en onnozelheden van deze 3 gasten, die overigens met hun ongelooflijk aanbod aan verschillende genres (rap, hip hop, punk, rock, bossanova, instrumentals…) bewijzen dat ze échte artiesten zijn. Mét een geniaal gevoel voor humor.

eels – Mr E’s Beautiful Blues

“Goddamn right, it’s a beautiful day, uhu…”

Dit doet me denken aan de mooie dagen die ik beleefde in de Blaarmeersen vroeger, toen de ‘Blaarmeersen-gang’ zijn eerste vormen begon aan te nemen. En er nu nog altijd is trouwens, met min of meer dezelfde mensen. Mooie tijden!

Nick Cave & The Bad Seeds – The Mercy Seat

Dit nummer doet me dan denken aan minder mooie tijden, tijden waarin liefde vooral synoniem stond voor moeilijkheden en school synoniem stond voor de hel. Puberale doeningen, quoi! Ik kon me geen betere soundtrack bedenken dan dit suïcidaal nummer van Nick Cave.

Boards of Canada – Peacock Tail

Een prachtnummer dat me elke keer in een staat van verlichting doet verkeren en me uiteraard doet terug denken aan de tijden dat ik dit lied voor het eerste hoorde, al dan niet in combinatie met bijzondere geestesverruimende middelen. Dit is zo een nummer dat je doet terug kijken naar je hele leven tot dat eigenste moment en je doet zeggen: “Verdomme, ’t leven kan verdomd mooi zijn, ook al doet ’t soms zo verdomd veel pijn en is het soms zo verdomd moeilijk.” Tranen van ontroering, en dat meen ik. Bloedmooi is het adjectief dat in de buurt komt van de juiste beschrijving.

Moest ik veel waarde hechten aan tradities zou ik dit stokje moeten doorgeven aan drie mensen, maar ik leg het hier gewoon neer. Wie het wil oprapen, doet dat maar!

Door de plotse klap van de deur springt zijn kat rechtop en kijkt ze verschrikt in de richting vanwaar het lawaai afkomstig is. Boos en verward strompelt hij naar het schuifraam van de woonkamer om frisse lucht op te zoeken – zijn sleutel ligt boven en de achterdeur is nog op slot. Eens buiten streelt de wind zijn gelaat, en het rustige valavondgefluit van de vogels op de achtergrond vergroot het contrast met de klap van de deur. Hij haalt diep adem, en sloft vermoeid van het terras af, op het gras. Daar laat hij zich voorover vallen, en met de ogen dicht verlaat hij even de dagdagelijkse wereld. Hij zweeft verder en verder, tot de grens die de realiteit van de droomwereld scheidt, vervaagt. Het gefluit van de vogels wordt stiller, en de wind lijkt een ander lichaam te strelen dan het zijne. Zijn kat kruipt behoedzaam dichterbij, om zich uiteindelijk tegen hem aan te vleien en ook de ogen te sluiten. Maar dat voelt hij niet meer, zijn gedachten bevinden zich een aantal lichtjaren verderop, en daar zouden ze welgeteld nog 23 minuten en 45 seconden blijven hangen. Al hoopte hij meer op een eeuwigheid.

Eerder

Haar ogen die vochtig worden, zijn onwennig overkomende houding en verwarde blik.

We hadden nochtans mooie tijden beleefd. “Waarom is niets voor altijd?”, vraagt een mens zich dan af.

Zij keek nog even naar zijn meelijwekkende gelaatsuitdrukking, hij wendde zijn blik af en keek naar vijf jongeren die aan de overkant van de straat liepen. Zorgeloze jongeren, zo leek het.

Is nostalgie een slecht iets? Ik verlang niet naar het verleden, maar tranen van ontroering ontsnappen soms uit mijn lichaam, meer bepaald mijn hoofd. Nog meer bepaald mijn ogen die zich bevinden in de oogkassen van mijn schedel. Mijn schedel waarin mijn hersenen zich bevinden, waarin dit hele gevoel van ontroering een oorsprong kent en een einde zal kennen.

Wanneer hij zijn lippen bewoog om nog één iets te zeggen snoerde ze hem de mond en keek ze de andere kant uit.

Niets is zeker nu.

“Neen, ‘t is genoeg geweest.”

Uit sterrenstof zijt gij gemaakt en tot sterrenstof zult gij wederkeren. Dat dan weer wel.

]]> http://jayou.wordpress.com/2008/05/23/en-we-slaan-de-bladzijde-om/feed/ 10 sidewaysinreverse http://jayou.wordpress.com/2008/05/21/korte-mededeling/ http://jayou.wordpress.com/2008/05/21/korte-mededeling/#comments Wed, 21 May 2008 19:28:44 +0000 bram http://jayou.wordpress.com/?p=86 ]]> Ishtar gaat niet naar de finale, en maar best ook.

(Ik weet dat het hier akelig stil is en dat er af en toe een hooibal voorbij komt waaien, maar dat is slechts tijdelijk. Ik voel de kriebels om vers spul te schrijven weer toenemen. Tot later, lieve lezers.)

1. Grijp het dichtsbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijdes telt

Da’s toeval, op ongeveer 33 cm van mij ligt De wereld van Sofie te glunderen op mijn bureau! Een mooi, 548 bladzijden tellend monstertje, die iedereen wel kent. Al is het maar van horen.

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de 5de zin

Niet zo moeilijk, hier is ie:

‘Het feit dat alle levende en dode dingen een vorm hebben, die iets zegt over de mogelijke activiteit van het ding, laten we rusten, maar ik wil er nog wel aan toevoegen dat Aristoteles een heel opmerkelijke visie op de oorzakelijke verhoudingen in de natuur had.’

3. Post nu de volgende drie zinnen

‘Als we het vandaag de dag hebben over de ‘oorzaak’ van het een of ander, bedoelen we hoe iets gebeurt. De ruit gaat kapot omdat Petter (*) er een steen doorheen gooit. Een schoen ontstaat omdat de schoenmaker die uit een aantal stukken leer in elkaar naait.’

Als uw nieuwsgierigheid of leergierigheid om het hoekje komt kijken, dan moet u maar naar de bibliotheek gaan en dit uiterst boeiende boek over de geschiedenis van de filosofie openslaan op bladzijde 123. Of u kunt natuurlijk bij het begin beginnen (bladzijde 1 dus).

Zoals dat gaat met stokjes, ben ik een beetje verplicht om het door te geven aan een collega blogger. Gloomy, doe er uw ding mee! Als iemand anders nog een stokje wilt, er liggen hier nog een paar. Geen verplichtingen, uiteraard.

(*) Jawel, twee t’s.

Het wordt ietwat drukker op vlak van school, een paper schreeuwt namelijk om gemaakt te worden voor de deadline genadeloos valt. En die deadline komt elke dag een dag dichterbij, want zo gaat dat nu eenmaal. Ik en mijn eeuwig uitstellen, we hebben al vele avonturen beleefd. U begrijpt dat bloggen daardoor (tijdelijk) geen vanzelfsprekendheid meer is, wat ik wel jammer vind, want het blijft een mooie uitlaatklep, en uitlaatkleppen zijn allesbehalve schadelijk voor de mentale gezondheid. School is natuurlijk niet de enige verklaring die ik hier aanhaal, ik had (en dit blijft onder ons) geen zin meer om te bloggen! Enfin, geen zin is veel gezegd. ‘Geen inspiratie’ komt dichter in de buurt van de beschrijving van die gemoedstoestand. En wanneer men geen inspiratie heeft, zoekt men te hard, en wanneer men te hard zoekt, verdwijnt de goesting sneller dan ik kon denken.

Mijn leven ging in de voorbije maand natuurlijk gewoon door, en sommige dingen zijn veranderd, zo heb ik mijn festivalbandjes doorgeknipt – een aantal uur geleden, om precies te zijn – omdat ze mij irriteerden (en omdat ze zo afschuwelijk stonken als ik een paar uur had afgewassen op mijn werk), en heb ik een geel koordje in de plaats gehangen omdat ik me anders zo naakt voelde. Over naakt gesproken, u ooit al afgevraagd of een nieuwslezer(es) iets aanheeft onder dat bureautje? Ik alleszins wel. Sommige dingen zijn natuurlijk nog hetzelfde: ik erger me soms aan het feit dat ik me zoveel erger aan de mensheid, mijn kamer is nog steeds een puinhoop, en mijn bakkebaarden staan er nog altijd. En met een glimlach op mijn smoel laat ik weten dat ik nog altijd gelukkig verliefd ben.

Zo ziet u maar, een maand niets laten weten kan plots het perfecte excuus zijn om iets te laten weten. En als u mij nu wilt excuseren, er wachten een pizza en een pint op mijn gezelschap. Cheers!

Ik herinner me ook nog die ene keer, toen ik met een vriend in mijn straat aan het skaten was, en we even aan het uitrusten waren langs de kant (skaten is bijzonder inspannend, vergis u niet). Een vrouw van rond de 50 reed traag voorbij in haar dikke bmw, ze draaide haar raampje naar beneden en vroeg minachtend, ‘Voelen jullie je de koning van de straat, misschien?’ Er volgde een stil moment, en daarna schoten mijn maat en ik in de lach, wat een kinderachtige opmerking van een volwassen vrouw! Ze keek nog eens boos in onze richting, maakte aanstalten om door te rijden maar riep vlug nog ‘dikzak!’ naar mijn maat, die toen misschien wat zwaarder was dan de gemiddelde 13-jarige, maar dik? Helemaal niet. Ach, er waren gelukkig ook nog vriendelijke, oprecht geïnteresseerde mensen die soms stopten om onze skatekunsten te bewonderen en een praatje te slaan. Ze zijn nog zo slecht niet, die volwassenen van tegenwoordig! Ik denk er met een glimlach aan terug. Maar het noodlot laat niet graag op zich wachten, en dus sloeg ik voor de zoveelste keer mijn voet om, wat veel pijn en frustratie tot gevolg had. Dat was dan ook de laatste keer dat ik op een plank stond, het afscheid ging gepaard met niet alleen pijn in mijn enkel, maar ook met pijn in mijn hart. ‘k Had veel mooie tijden beleefd, als skater, but it was time to move on, om even een melodramatisch accent te leggen.

Er was ondertussen een andere passie in mijn leven geslopen: muziek! Ik schafte mezelf een akoestische gitaar aan, maar al gauw merkte ik dat een ‘gewone gitaar’ niet echt mijn ding was. Het paste niet echt bij mijn persoonlijkheid, da’s moeilijk om uit te leggen, maar zoiets voelt men aan. Je hebt de typische gitarist, de typische drummer, de typische zanger, de typische bassist… Ik had al rap door dat ik tot de laatste ‘categorie’ behoorde, al denk ik niet graag in hokjes, en wil ik me helemaal niet beperken tot één instrument. Maar een bas, het had iets… De manier van spelen stond me aan, een bas kan heel subtiel zijn maar toch de hele richting van de muziek bepalen. Bas spelen is ook helemaal niet zo moeilijk, vooral op technisch vlak dan – wat wil je, met zijn 4 snaren. Maar da’s iets dat ik helemaal niet erg vind, ik hou het graag simpel. En het draait hem vooral rond het effectief zijn, de originaliteit, en de feeling. Denk maar aan de ronduit briljante baslijn van Come Together, van The Beatles. Simpel, sexy en uiterst effectief. Of de typische Kim Deal-baslijntjes die het geluid van de Pixies zo hebben bepaald. Het was me trouwens niet ontgaan dat de frequenties van een bas iets wakker maken in een vrouwelijk wezen, een bas is niet voor niets the sexiest instrument there is (zeg ik met lichte overdrijving).

Nu, laatst ben ik een filmpje tegengekomen op het wijde web, waarin ik mijn twee passies versmolten zag: een skatefilmpje met de muziek van Odd Nosdam, één van mijn favoriete artiesten die als geen ander prachtige, zoete melodieën combineert met vettige hip hop beats. (oftewel, voor de kenners: shoegaze hip hop!) Vandaar deze kleine uitweiding, en vandaar ook volgend filmpje. Enjoy!

(de skater in kwestie is Nyjah Huston, nog maar 14 jaar oud)

We bevinden ons in één of ander verlaten stadje, in the wild wild west. De donkere wolken, die zich als een grote bewegende massa boven ons hoofd voortbewegen, in combinatie met de zon, die ergens op de achtergrond te weinig licht laat doorschijnen om de hoop in ons door angst verteerde hart te laten leven, creëren een atmosfeer die lijkt te waarschuwen voor de apocalyps. Hier en daar zijn er flitsen in dat donkere wolkenlandschap te zien, die vergezeld worden door een laag en rollend gegrom, alsof een roedel wolven in datzelfde landschap de laatste beetjes licht willen uitroeien. Plots weerklinkt er een weemoedige en tegelijk dreigende gitaar, gevolg door de stem van de leider der roedel wolven, Mark Lanegan. ‘Oh mama, ain’t no time to fall to pieces, he has arrived…’, gromt hij ons toe in The Stations, het openingsnummer van Saturnalia, het album van The Gutter Twins. Tweelingbroer Greg Dulli staat hem bij in zijn klaagzang, en schreeuwt mee, ‘Now there’s demons crawling all around…’

De toon is gezet, wanhopig grijpen we naar het pistool op onze heup en proberen ons te beschermen tegen het ergste, maar de kogels zijn op en we hebben geen andere keuze dan ons te laten opjagen door de twaalf songs op deze plaat. De eerste druppels vallen naar beneden, om uiteen te spatten op ons gezicht. Een rukwind doet ons bijna omvervallen, en heeft ons overtuigd om tijdens de vierde song, The Body, onderdak te zoeken in een verlaten saloon. Bibberend in een hoekje zingt het duo ons toe, ‘I’ve gone too far this time, I crossed the line’. Het gekraak dat we horen is niet van ons hart afkomstig – al had dat best gekund – maar van het dak boven ons.

De bliksem is ingeslaan in het saloon, en als we ons niet reppen bevinden we ons twee minuten later onder het puin. Buiten horen we Mark Lanegan terug zingen, ‘With my idle hands, there’s nothing I can do but be the devil’s plaything, baby, and know that I’ve been used’. De gitaarsolo op het einde laat ons het volgende herkennen: wanhoop, woede, onmacht. Onze geest zit gevangen in ons lichaam, het snakt naar vrijheid maar we kunnen alleen maar in tranen uitbarsten. Het volgende nummer, Circle the Fringes, begint zacht en helend, de droeve strijkers lijken ons rust te schenken. Maar een onweer zou geen onweer zijn als er geen donderslagen waren om ons op te schrikken. De drums klinken als pistoolschoten, en de baslijn begeleidt de kogels in slow motion naar de plaats van impact, ons hart, waar het allerlaatste restje hoop nu helemaal verdwenen is. Who will lead us now? is de toepasselijke titel van het volgende nummer, maar de vraag blijft onbeantwoord. Twee songs verder, in het negende nummer, is het tijd voor zelfreflectie, ‘I was in love with you’, lijk ik te verstaan in de schaduw van melodieën der melancholie. Als een glimlach hier op zijn plaats is, is het er één van ontroering.

We zijn aangekomen aan de laatste 3 nummers, tot nu toe hebben we het overleefd, maar ons lichaam vertoont littekens en onze mentale toestand is er één van radeloosheid. Bête noir komt op ons afgestapt om de situatie te beschrijven, ‘What’s left is a shadow of it all’. Het puin van de gebouwen rondom ons bevestigen deze woorden, en wij kunnen alleen maar zuchten. In Each to Each worden we verrast door elektronische beats, wie had dat verwacht van deze twee rocklegendes? Het vormt meteen de basis van één van de beste nummers op Saturnalia, de zon begint terug door het wolkendek heen te schijnen, onze hoop neemt weer vorm aan. De laatste druppels zijn gevallen. ‘We’ll find a way’.

De rust is wedergekeerd, tijdens het laatste nummer voelt het alsof we ontwaken. We horen vogels fluiten en een akoestische gitaar zet Front Street in, een prachtnummer van epische proporties, met een tekst die de oorzaak is van tranen in de ogen. ‘There used to be a time that I could say that I loved you’, wordt er geknipoogd in de richting van het negende nummer. Om dan te eindigen met een zin als ‘We’re gonna have some fun, son’, en we weten niet meer wat te zeggen. Kippenvel.

(U kunt zes nummers beluisteren op hun myspace)