Ik knik. En u?

Liefde voor de medemens, daar hou ik van. Ik ben typisch zo iemand die de mensen op straat in de ogen kijkt en vriendelijk goeiedag knikt, naar gelijk wie mijn pad kruist. En als er mij iemand negeert roep ik hem/haar geïrriteerd een willekeurig scheldwoord na. Zo ben ik wel ja, u weze bij deze gewaarschuwd. En ja, ik besef maar al te goed dat dit heel zwart/wit is van mij, want stel u maar eens voor dat zo een mens niet antwoordt omdat hij of zij zojuist heeft vernomen dat een goede vriend in het ziekenhuis ligt, of dat die persoon net zijn of haar werk kwijt is, of wat weet ik nog allemaal. Daar voel ik me vaak schuldig over en ik denk dan bij mezelf, ‘Nuanceren, Bram! Nuanceren! Het leven is grijs, godverdomme.’ Misschien is dit de reden waarom mijn goeiedag-knik is geëvolueerd naar een het-leven-is-me-wat-he-ik-leef-met-u-mee-knik. En dat appreciëren de mensen dan weer wel.

Nu, er zijn natuurlijk mensen die mijn knik niet waard zijn. Ik denk aan Filip Dewinter (ne djoef op z’n mule, en wel zo snel mogelijk!), dat zingende stekelvarken van Tokio Hotel (daar kots ik dan liever op) en myspacetrutten. Sjonge, wat heb ik een hekel aan myspacetrutten. Stel u maar eens voor. U leidt een dubbelleven op internet, meer bepaald myspace; u houdt van tijd tot tijd een camera in een diagonale hoek boven uw hoofd zodanig dat uw hele lichaam op foto zal staan, inclusief voeten die dan nog het liefst in een hoek van 30 graden naar binnen gericht zijn omdat dat oh zo cool is; u zet een hippe zonnebril op uw aandoenlijke hoofd; u kijkt zo onverschillig/sip mogelijk in de lens; u zet deze foto op uw myspacepagina, samen met vele andere op elkaar gelijkende foto’s; u leidt een leven van status gebaseerd op het aantal vrienden dat u hebt in de myspacewereld; die vrienden zetten van tijd tot tijd een bericht op uw pagina waaruit blijkt dat hun woordenschat niet verder reikt dan ‘hEy, CavAaKeuHs?’, ‘cAvA zUllEuH, me U?’, ‘JoA, cAvA…’; en uit diezelfde beperkte woordenschat blijkt dat ze aan een vreemde vorm van dyslexie leiden waardoor ze hoofdletters niet van kleine letters kunnen onderscheiden. Neen, hoe minder idioten op deze wereld, hoe liever. En dan heb ik het nog niet gehad over elfjarige meisjes die, onder hun 7 lagen make up, zich druk maken over het aantal calorieën in hun drankje. Maar da’s dan eerder de schuld van no brains à la Paris Hilton: echt iemand om naar op te kijken, hoor ik die meisjes denken. Of mensen die voortdurend zitten te klagen over andere mensen, zwijg me daar alsjeblief van!

(Misschien zou een knipoog geen oninteressant bijvoegsel zijn, daar na die laatste zin)

~ door bram op juli 14, 2008.