Muziekstokje

Een wreed wijs stokske werd mij hier een aantal dagen tijdje geleden aangereikt door Gloomy:

“Kies 5 nummers die bij jou herinneringen oproepen, en vertel erover.”

Queens of the Stone Age – Song for the Dead

Ik neem aan dat de meeste lezers ondertussen al weten dat ik de Queens als één van mijn favoriete bands beschouw. Toen ik 15 jaar was zag ik deze kerels voor het eerst live op Rock Werchter, en dat optreden was meteen de eerste serieuze kennismaking met hun muziek (‘Robot Rock’, dixit Josh Homme, de zanger/gitarist). Iedereen kende ze van hun toenmalige single ‘No One Knows’, en ik ook.

Wat is nu zo speciaal aan Song for the Dead, vraagt u zich terecht af. Wel, dit nummer was één van de hoogtepunten van dat optreden, zoniet hét hoogtepunt. Een knallende intro, een knallende solo, een knallende outro, een onweerstaanbare groove en toch nog lekker hard… Dit lied heeft het allemaal in één handige verpakking. De titel is ook zeer toepasselijk aangezien ik met mijn tengere lijf bijna geplet werd daar vlak voor het podium in die moshpit. Dolletjes!

(Dit was een jaar eerder, in 2002, maar ook op Werchter én met Dave Grohl op drums en Mark Lanegan achter de microfoon)

Beastie Boys – Sure Shot

Hier had eigenlijk élk nummer van hun album ‘Ill Communication’ kunnen staan, maar omdat ik een keuze moet maken kies ik gewoon voor het eerste. Dit nummer (en de hele cd, en het hele oeuvre van de Beastie Boys, eerlijk gezegd) doet me denken aan een hele mooie periode uit mijn leven toen ik nog ‘jong’ was, pakweg 14-15 jaar. Meer bepaald de zomervakantie(s) van toen. Als ik nu naar de Beastie Boys luister word ik met graagte terug gekatapulteerd in de tijd, en word ik alweer verliefd op die heerlijke onzinnigheid en onnozelheden van deze 3 gasten, die overigens met hun ongelooflijk aanbod aan verschillende genres (rap, hip hop, punk, rock, bossanova, instrumentals…) bewijzen dat ze échte artiesten zijn. Mét een geniaal gevoel voor humor.

eels – Mr E’s Beautiful Blues

“Goddamn right, it’s a beautiful day, uhu…”

Dit doet me denken aan de mooie dagen die ik beleefde in de Blaarmeersen vroeger, toen de ‘Blaarmeersen-gang’ zijn eerste vormen begon aan te nemen. En er nu nog altijd is trouwens, met min of meer dezelfde mensen. Mooie tijden!

Nick Cave & The Bad Seeds – The Mercy Seat

Dit nummer doet me dan denken aan minder mooie tijden, tijden waarin liefde vooral synoniem stond voor moeilijkheden en school synoniem stond voor de hel. Puberale doeningen, quoi! Ik kon me geen betere soundtrack bedenken dan dit suïcidaal nummer van Nick Cave.

Boards of Canada – Peacock Tail

Een prachtnummer dat me elke keer in een staat van verlichting doet verkeren en me uiteraard doet terug denken aan de tijden dat ik dit lied voor het eerste hoorde, al dan niet in combinatie met bijzondere geestesverruimende middelen. Dit is zo een nummer dat je doet terug kijken naar je hele leven tot dat eigenste moment en je doet zeggen: “Verdomme, ’t leven kan verdomd mooi zijn, ook al doet ’t soms zo verdomd veel pijn en is het soms zo verdomd moeilijk.” Tranen van ontroering, en dat meen ik. Bloedmooi is het adjectief dat in de buurt komt van de juiste beschrijving.

Moest ik veel waarde hechten aan tradities zou ik dit stokje moeten doorgeven aan drie mensen, maar ik leg het hier gewoon neer. Wie het wil oprapen, doet dat maar!

~ door bram op juni 11, 2008.