En we slaan de bladzijde om
Door de plotse klap van de deur springt zijn kat rechtop en kijkt ze verschrikt in de richting vanwaar het lawaai afkomstig is. Boos en verward strompelt hij naar het schuifraam van de woonkamer om frisse lucht op te zoeken – zijn sleutel ligt boven en de achterdeur is nog op slot. Eens buiten streelt de wind zijn gelaat, en het rustige valavondgefluit van de vogels op de achtergrond vergroot het contrast met de klap van de deur. Hij haalt diep adem, en sloft vermoeid van het terras af, op het gras. Daar laat hij zich voorover vallen, en met de ogen dicht verlaat hij even de dagdagelijkse wereld. Hij zweeft verder en verder, tot de grens die de realiteit van de droomwereld scheidt, vervaagt. Het gefluit van de vogels wordt stiller, en de wind lijkt een ander lichaam te strelen dan het zijne. Zijn kat kruipt behoedzaam dichterbij, om zich uiteindelijk tegen hem aan te vleien en ook de ogen te sluiten. Maar dat voelt hij niet meer, zijn gedachten bevinden zich een aantal lichtjaren verderop, en daar zouden ze welgeteld nog 23 minuten en 45 seconden blijven hangen. Al hoopte hij meer op een eeuwigheid.
Eerder
Haar ogen die vochtig worden, zijn onwennig overkomende houding en verwarde blik.
We hadden nochtans mooie tijden beleefd. “Waarom is niets voor altijd?”, vraagt een mens zich dan af.
Zij keek nog even naar zijn meelijwekkende gelaatsuitdrukking, hij wendde zijn blik af en keek naar vijf jongeren die aan de overkant van de straat liepen. Zorgeloze jongeren, zo leek het.
Is nostalgie een slecht iets? Ik verlang niet naar het verleden, maar tranen van ontroering ontsnappen soms uit mijn lichaam, meer bepaald mijn hoofd. Nog meer bepaald mijn ogen die zich bevinden in de oogkassen van mijn schedel. Mijn schedel waarin mijn hersenen zich bevinden, waarin dit hele gevoel van ontroering een oorsprong kent en een einde zal kennen.
Wanneer hij zijn lippen bewoog om nog één iets te zeggen snoerde ze hem de mond en keek ze de andere kant uit.
Niets is zeker nu.
“Neen, ‘t is genoeg geweest.”
Uit sterrenstof zijt gij gemaakt en tot sterrenstof zult gij wederkeren. Dat dan weer wel.
Laat me dit er meteen bij zeggen, om misverstanden te vermijden: alles is nog in orde met mijn liefje en mij hoor
waar gaat het dan over?? :p
kwerd er juist een beetje droevig van, maar dan een smiley naast het hoofd van brammetje, en dan tekst enal, heu schrijf eens een boek ofzo… klasse schrijfsel man
lang leven examens! inspiratie alom, ben mij ook suf aant producen, tleven is mooi nietwaar,
Ik dacht weliswaar dat het uit een echt boek kwam enzo.
Vooral die “dat dan weer wel” kan ik wel smaken.
Maar verklaar je nader,
dat dan weer niet…blijkbaar
Je ziet het niet aan mij aangezien ik hier achter mijn pc zit en jullie achter jullie pc, maar ik weet mij niet echt een houding aan te nemen door die complimenten..
Merci! Examenperiodes kunnen inderdaad voor heel wat inspiratie zorgen!
Wat dat nader verklaren betreft: ik liet me inspireren door bepaalde ervaringen en liet mijn fantasie een beetje gaan, ‘t is dus niet echt letterlijk gebeurd ofzo hoor.. Al zat ik wel al een tijdje met de drang om iets dergelijks neer te schrijven, ‘t is een uitlaatklep he
Wat een gortlelijk stukje tekst is dit…
Niet waar hoor. In tegendeel. Schuune. Echt waar. Hoera voor inspiratie
Woord van de week: valavondgefluit
Proper stukske, al vond ik persoonlijk…
“ontsnappen soms uit mijn lichaam, meer bepaald mijn hoofd. Nog meer bepaald mijn ogen die zich bevinden in de oogkassen van mijn schedel. Mijn schedel waarin mijn hersenen zich bevinden,”
…nogal zwaar te verteren.
(Moest het u interesseren, mijn BLARGH is momenteel -en definitief- te vinden op: http://glennpieters.blogspot.com/ !)
Keep on truckin’!
Ik vroeg mij al af waar uw wordpress blog (forgive me the word) naartoe was! Goed om te weten dat ge een nieuwe hebt dus
Godver, een vlaamsch schrijver is verrezen