Passies

Vroeger, toen ik 13-14 jaar oud was, was ik een skater. Ik beken, en ik ben er nog trots op ook. Niet dat ik enig talent had, verre van, maar soms schudde ik iets uit mijn mouw dat anderen helemaal niet konden. En er zijn weinig dingen zo leuk als met een bende vrienden de hele dag op één of andere plek skaten, dwaas doen, de hangjongere uithangen… Of op één of andere parking van een bepaald bedrijf skaten om na 15 minuten te worden weggejaagd door de eigenaar ervan, omdat ’skateboarders hier niet welkom zijn’. Tja, dan daag je ons uit natuurlijk, en dus stonden we een uur daarna op diezelfde parking weer te skaten, met als gevolg dat er werd gedreigd met een telefoontje richting politiekantoor.

Ik herinner me ook nog die ene keer, toen ik met een vriend in mijn straat aan het skaten was, en we even aan het uitrusten waren langs de kant (skaten is bijzonder inspannend, vergis u niet). Een vrouw van rond de 50 reed traag voorbij in haar dikke bmw, ze draaide haar raampje naar beneden en vroeg minachtend, ‘Voelen jullie je de koning van de straat, misschien?’ Er volgde een stil moment, en daarna schoten mijn maat en ik in de lach, wat een kinderachtige opmerking van een volwassen vrouw! Ze keek nog eens boos in onze richting, maakte aanstalten om door te rijden maar riep vlug nog ‘dikzak!’ naar mijn maat, die toen misschien wat zwaarder was dan de gemiddelde 13-jarige, maar dik? Helemaal niet. Ach, er waren gelukkig ook nog vriendelijke, oprecht geïnteresseerde mensen die soms stopten om onze skatekunsten te bewonderen en een praatje te slaan. Ze zijn nog zo slecht niet, die volwassenen van tegenwoordig! Ik denk er met een glimlach aan terug. Maar het noodlot laat niet graag op zich wachten, en dus sloeg ik voor de zoveelste keer mijn voet om, wat veel pijn en frustratie tot gevolg had. Dat was dan ook de laatste keer dat ik op een plank stond, het afscheid ging gepaard met niet alleen pijn in mijn enkel, maar ook met pijn in mijn hart. ‘k Had veel mooie tijden beleefd, als skater, but it was time to move on, om even een melodramatisch accent te leggen.

Er was ondertussen een andere passie in mijn leven geslopen: muziek! Ik schafte mezelf een akoestische gitaar aan, maar al gauw merkte ik dat een ‘gewone gitaar’ niet echt mijn ding was. Het paste niet echt bij mijn persoonlijkheid, da’s moeilijk om uit te leggen, maar zoiets voelt men aan. Je hebt de typische gitarist, de typische drummer, de typische zanger, de typische bassist… Ik had al rap door dat ik tot de laatste ‘categorie’ behoorde, al denk ik niet graag in hokjes, en wil ik me helemaal niet beperken tot één instrument. Maar een bas, het had iets… De manier van spelen stond me aan, een bas kan heel subtiel zijn maar toch de hele richting van de muziek bepalen. Bas spelen is ook helemaal niet zo moeilijk, vooral op technisch vlak dan – wat wil je, met zijn 4 snaren. Maar da’s iets dat ik helemaal niet erg vind, ik hou het graag simpel. En het draait hem vooral rond het effectief zijn, de originaliteit, en de feeling. Denk maar aan de ronduit briljante baslijn van Come Together, van The Beatles. Simpel, sexy en uiterst effectief. Of de typische Kim Deal-baslijntjes die het geluid van de Pixies zo hebben bepaald. Het was me trouwens niet ontgaan dat de frequenties van een bas iets wakker maken in een vrouwelijk wezen, een bas is niet voor niets the sexiest instrument there is (zeg ik met lichte overdrijving).

Nu, laatst ben ik een filmpje tegengekomen op het wijde web, waarin ik mijn twee passies versmolten zag: een skatefilmpje met de muziek van Odd Nosdam, één van mijn favoriete artiesten die als geen ander prachtige, zoete melodieën combineert met vettige hip hop beats. (oftewel, voor de kenners: shoegaze hip hop!) Vandaar deze kleine uitweiding, en vandaar ook volgend filmpje. Enjoy!

(de skater in kwestie is Nyjah Huston, nog maar 14 jaar oud)

~ door bram op maart 14, 2008.