(Koetjes en) het kalf

Wat volgt is een brief (ik werd geïnspireerd), gericht aan een fictief persoon (die ik bij deze Eddy zal noemen). Geen reden dus om u persoonlijk aangevallen te voelen, lieve lezer.

Beste Eddy,

Normaal gezien houd ik me niet echt bezig met kritiek geven op mensen, aangezien ik maar al te goed besef dat mensen verschillen en dus niet iedereen hetzelfde denkt en doet zoals ik. Maar de laatste tijd heb ik steeds meer moeite om me in te houden, zo heb ik toch ondervonden. En dus, omdat ik af en toe een fervente voorstander ben van het volgen van impulsen (na een vluchtige evaluatie ervan), heb ik besloten om u te helpen inzicht te geven in uw eigen doen en laten én denken.

Het nieuws is tot mij gekomen dat u uw tijd graag vult met ‘achter de rug praten’, zoals dat heet. Ofwel: roddelen. Ik haal even mijn cursus van Gedragswetenschappen van onder het stof, en zoek op waarom mensen precies roddelen. Opgezocht. Mensen roddelen voornamelijk om één reden: zichzelf beter doen voelen door anderen in een slecht daglicht te plaatsen. Dat is, naar mijn mening, geen flatterende bezigheid. Wat vindt u daar zelf van? Nu, ik zou liegen als ik zeg dat ik nooit roddel, maar de drang om mijn dagen te vullen met zoiets ken ik niet. Bovendien vind ik het een vervelende eigenschap en ik doe er ook alles aan om ze weg te werken. Werken aan je persoonlijkheid, heet dat dan. Er zijn natuurlijk ook onschuldige vormen van roddelen, maar degene die u hanteert is verre van onschuldig. Mensen zwart maken is één van de laagste dingen waarmee iemand zich kan bezighouden, en daarom vond ik het zo hoognodig om u te helpen. Het begint namelijk meelijwekkende vormen aan te nemen, ziet u?

Aan de hand van het extreme gehalte van uw geroddel kan ik afleiden dat u iets mist in het leven. U hebt te maken met een soort van leegte, die we allemaal wel kennen. Zou het geen goed idee zijn om u even met zelfreflectie bezig te houden? Want al dat gepraat achter de rug vult die leegte zelfs niet voor de helft, en bovendien is het maar van korte duur, die bevrediging. Het kan best zijn dat u daar nog nooit heeft bij stilgestaan, en dat dit nogal hard aankomt, maar weet besef dat ik u alleen maar wil helpen. Uw persoon afbreken is helemaal niet mijn bedoeling, wél is het mijn bedoeling om die beschimmelde muur van leugens en verraad die u voor zichzelf hebt opgetrokken af te breken. Want ik ben er zeker van dat daarachter een mooie persoonlijkheid schuilt die het verdient om de schoonheid van het leven te (h)erkennen. U bent helemaal niet de enige die zo in elkaar zit, geloof me. Iedereen – ook ik – bouwt graag een muurtje voor zich, als bescherming tegen de kille en oppervlakkige maatschappij waarin we ons bevinden. Als ik de lijn nog iets verder doortrek zou ik durven stellen dat we hier te maken hebben met een soort van vicieuze cirkel: sommige mensen houden zich bezig met lage activiteiten zoals roddelen omdat andere mensen die eersten zwart maken, en vice versa. Best ironisch, als u het mij vraagt. We kleineren anderen omdat we zélf geliefd willen zijn door anderen, die we dan kleineren.

Mensen zijn vreemde wezens, Eddy, en u bent er zelf dus ook zo eentje. Is de tijd niet aangebroken om u wat meer verbonden te voelen met uw naasten, in plaats van de bestaande kloven nog dieper te maken?

Met vriendelijke groet,

Een bezorgde medemens

~ door bram op januari 20, 2008.