Het normale gangetje

Wekker loopt af, ik druk op snooze. Want snoozen is fijn, dat weten we allemaal wel. ‘t Is op zulke momenten dat fictie en realiteit elkaar durven kruisen, wanneer het geluid van diezelfde wekker als een elegante dief in de nacht mijn droom binnendringt om me mee te nemen naar het leven van alledag. Vijf snoozebeurten later is het hem eindelijk gelukt om me weg te halen van die bevreemdende doch, op één of andere manier, heel natuurlijk aanvoelende surrealiteit die zich in mijn hoofd bevindt. Vluchtig neem ik afscheid en open langzaam mijn ogen, zodat het licht – dat ondertussen mijn kamer was binnengesijpeld – me een duidelijke blik kon schenken op de eeuwig terugkerende chaos die zo typerend is voor diezelfde kamer. Ik besluit dan ook om vanavond, na de studies, de boel hier wat ordelijker te maken. Dat moet niet per sé een grote schoonmaak zijn; gewoon wat dingen verleggen en zo de schijn van een propere kamer ophouden is goed genoeg voor mij, op dit eigenste moment. Na deze beslissing laat ik me uit bed rollen, zodat ik wel moet opstaan aangezien mijn vloer niet zo lekker ligt als mijn bed, helaas.

Nog in de ogen wrijvend strompel ik naar beneden, om me een tas koffie in te schenken die me zal verlossen van de suffigheid die momenteel nog heer en meester is over mijn arme brein. Ik zet me neer aan de lege ontbijttafel die nog bedekt is met een laagje kruimels (mijn ouders bevinden zich al op hun werk). Daar zie ik Het Laatste Nieuws voor me liggen, een krant die helemaal niet mijn voorkeur geniet, maar mijn stiefpa vond het nodig om een abonnement te nemen op deze Dag Allemaal incognito wegens de uitgebreide sportkrant (Nr. 1 in sport!). Wat vuren ze vandaag allemaal af op hun lezers? ‘Gratis: Fluitende Disney-dwerg’ staat er helemaal bovenaan. Ik moet mijn lachspieren even laten gaan. Toegegeven, op vlak van humor kunnen ze er nog wat van, die sloebers van Het Laatste Nieuws, al zullen ze het zelf nauwelijks doorhebben. Naast de titelkop (’Onderzoek naar toestel Jetair’) staat een foto van een Vlaamse schone: ‘Ann Van Elsen naar radio Donna’. Wereldnieuws. Iets verder wordt er een volledige bladzijde gewijd aan Sarkozy zijn privéleven, voor de verandering. Deze keer is het de beurt aan zijn ex, Cécilia. Blijkbaar zijn er drie (3!) boeken verschenen over haar, zonder twijfel, hoogst interessante leventje. Het is denk ik van Clinton geleden dat er zoveel aandacht wordt besteed aan het privéleven van een president.

Ik laat de krant maar voor wat ze beweert te zijn, en begeef mij richting douche, die me zal helpen om volledig wakker te worden. Fris geurend en met de haren nog nat neem ik nadien plaats achter mijn bureau en beluister eerst nog Soul Kitchen, van The Doors. ‘I light another cigarette, I learn to forget’, laat Jim Morrison me weten. Een grijns verschijnt op mijn wezen, en ik sla de cursus van politicologie open.

~ door bram op januari 14, 2008.