Liefde met een duister kantje

Soms kan de clip van een lied de magie van de muziek naar een hoger niveau tillen, en soms ook helemaal niet. Voorbeelden van hoe het niet moet zijn er genoeg, u moet maar uw televisie afstemmen op Jim of TMF (ik vermeld MTV bewust niet, omdat de Music Television de betekenis van zijn eigen naam negeert), en de kans is groot dat één of andere travestiet met plastic gezicht en stekelvarkenkapsel u schreeuwerig aankijkt, terwijl hij zich afvraagt of zijn schmink niet aan het uitlopen is door de hitte van de spotlights. Dat de muziek zelf al van een bijzonder laag niveau is, maakt de hele bedoening alleen maar triestiger.

Neen, geef mij maar een clip zoals die van ‘Do You Love Me’, van Nick Cave en zijn lugubere Bad Seeds. Als u denkt dat dit een zoveelste lovesong is zonder degelijke inhoud, dan denkt u verkeerd. Nick Cave bezit de gave om de vraag ‘Do You Love Me’ zodanig te zingen dat het klinkt alsof de duivel zelf zijn liefdesperikelen omzet in een verontrustende bedreiging. Dit gaat gepaard met een charmant laagje zelfrelativerende humor die vooral van de clip uitgaat. Wel, zo heb ik mijn artiesten graag: briljant, zonder een al te dikke nek. En niet: afschuwelijk slecht, met een gigantisch ego.

Enfin, en avant la musique!

~ door bram op januari 12, 2008.